Jhumpa Lahiri
Ameryka Płn, USA

Jhumpa Lahiri – sylwetka autorki

Jhumpa Lahiri to urodzona w 1967 roku amerykańska pisarka pochodzenia bengalskiego. Bardzo ceniona, nagradzana (Pulitzer w roku 2000) i popularna na świecie, w Polsce prawie nieznana.

Jhumpa LahiriLahiri jest pisarką doskonałą, warsztatową perfekcjonistką, potrafiącą w idealny sposób opisać swoich bohaterów i poprowadzić interesującą fabułę. Lahiri pisze przede wszystkim o imigrantach – o społeczności Bengalczyków w Stanach Zjednoczonych – o ich problemach z przystosowaniem się, o zagubieniu, o relacjach rodzinnych i o różnicach pomiędzy pierwszą, a drugą generacją emigrantów. Pisze jednak tak, że dla mnie jest to proza opowiadająca o uniwersalnych kłopotach każdego „obcego” – o ludziach poszukujących swojego miejsca.

Bardzo ważną rolę w jej twórczości, jak i w życiu, stanowi język: język jako sposób komunikacji, a zarazem tworzywo artystyczne. Język, jako środowisko, w którym żyjemy, język jako wyznacznik i określnik spuścizny kulturalnej i tożsamości człowieka.

Niektóre z najważniejszych momentów w życiu Lahiri to okresy jej zmagania się z językiem – najpierw, w wieku dziecięcym – nauka języka przodków (bengalskiego) w środowisku anglojęzycznym (naturalnym dla autorki) i wiele lat później – po przeprowadzeniu się do Włoch – nauka języka włoskiego, pierwsze lektury w tym języku i, po jakimś czasie, pisanie książek po włosku (jako ucieczka od ograniczającej jej angielszczyzny). Sama Lahiri pisze o tym (po angielsku) w tekście: „I am, in Italian, a tougher, free writer”.

Jhumpa Lahiri jest autorką czterech książek po angielsku: dwóch powieści i dwóch zbiorów opowiadań (wszystkie je przeczytałem w oryginale) i trzech kolejnych po włosku (nie czytałem żadnej). Przeczytane przeze mnie utwory omówię pokrótce w kolejności: od tego, który lubię najbardziej, do tego, którego lubię nie tak bardzo (przy czym pragnę zaznaczyć, że cenię wszystkie znane mi książki Lahiri).

„Imiennik” („The Namesake”)

Imiennik - okładka książkiPiękna powieść o poszukiwaniu swojego miejsca, o ludziach wyrwanych, przeniesionych i osadzonych w nowych, obcych okolicznościach. I o tych, którzy chociaż są u siebie, to pozostają zagubieni i przestraszeni.

Więcej o tej książce pisałem w tekście: Imiennik – Jhumpa Lahiri

„Nieoswojona ziemia” („Unaccustomed Earth”)

Nieoswojona ziemia - okładka książkiZbiór opowiadań, podczas lektury którego w pełni można dostrzec warsztatowe mistrzostwo autorki – jej umiejętność konstruowania żywych bohaterów i doskonałych, przekonujących opisów.

Więcej o tej książce pisałem w tekście: Nieoswojona ziemia – Jhumpa Lahiri

„Tłumacz chorób” („Interpreter of Maladies”)

Tlumacz chorób - okładka książkiNagrodzony Pulitzerem debiutancki zbiór opowiadań, w którym autorka porusza rozwijaną w późniejszych publikacjach tematykę indyjskiej diaspory w Stanach Zjednoczonych. To tu po raz pierwszy Lahiri pisze o imigranckich rodzinach, o ciężkim życiu kobiet na emigracji, o rodzinnych kłopotach i o międzykontynentalnych wędrówkach w poszukiwaniu siebie i swojego miejsca.

„Zagubieni wśród hiacyntów” („The Lowland”)

Zagubieni wśród hiacyntów - okładka książkiPowieść, w której autorka – w odróżnieniu od innych utworów – porusza nie tylko problemy emigracji, ale skupia się również na wewnętrznych bolączkach Indii: na polityce, buncie przeciwko tradycji i rodzinie, rewolucji, politycznych zabójstwach i powrotach do ojczyzny. Dla mnie najmniej udana książka Lahiri, chociaż może zaciekawić tych, którzy interesują się Indiami, ich polityką i historią.


Fot. Jhumpa Lahiri, autor: Lynn Neary, licencja: CC-BY-SA, źródło: Wikimedia Commons